Ο δρόμος που κάποιοι επέλεξαν στα Βριλήσσια είναι εντελώς ολισθηρός...

Κοκορομαχίες. Τρικυμία εν κρανίω. Παιχνίδια εξουσίας. Αυτοί που την έχουν δεν θέλουν να την χάσουν. Αυτοί που την είχαν για πολλά χρόνια και την έχασαν, αγωνιούν και αγωνίζονται να την ξαναπάρουν.
Διότι είναι γλυκιά η νομή της. Είναι σαγηνευτικοί οι θώκοι. Επιδαψιλεύουν δάφνες και ως άλλες "σειρήνες" μαγεύουν τους "φιλόδοξους".
Το μείζον ζήτημα ωστόσο δεν είναι αυτή καθ' αυτή η διατήρηση ή η κατάκτηση της τοπικής εξουσίας. Αλλά οι τρόποι που μεταχειρίζονται όσοι κάνουν πολιτική στον τόπο. Διότι οι τρόποι είναι εκείνοι που ξεχωρίζουν την ποιότητα, το ήθος, την κουλτούρα, την ευγενική πολιτική φιλοδοξία και διάθεση προσφοράς στην πόλη, ή την εγωπαθή, ωφελιμιστική και ιδιοτελή επιδίωξή της.
Η μετατροπή των Βριλησσίων σε τοπική πολιτική αρένα μέσω πρωτόγνωρων μεθόδων πολιτικής αντίληψης και νεότευκτων αήθων εργαλείων δημοσίευσης, οι οποίες έχουν ήδη δοκιμαστεί στην κεντρική πολιτική σκηνή, είναι η νέα πραγματικότητα.
Δεν ασκούμε πλέον κριτική για ασκούμενες πολιτικές αλλά για τα πρόσωπα, τις αντιλήψεις τους, τις επαφές τους και τις επιλογές τους.
Ο δρόμος αυτός που κάποιοι επέλεξαν είναι ολισθηρός. Μπορεί να είναι εντυπωσιοθηρικός αλλά δεν είναι ωφέλιμος.
Ο σκοπός της κατάκτησης της εξουσίας δεν μπορεί ν' αγιάζει τα μέσα και να καταντάει σε τόσο χαμηλά επίπεδα.
Ας το αναλογιστούν οι σκεπτόμενοι και μοπρφωμένοι άνθρωποι και ας λειτουργήσουν ανάλογα.