ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΟΙ ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΤΕΣ ΥΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ 28ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Χρονογράφημα

  Χρονογράφημα του Γιώργου Παναγόπουλου - ηχητικό - διάρκεια 9΄ - με αφορμή το θέμα για  Εθν. Αντιστάσεως και Μαινάλου

Απόλυτη αίσθηση ελευθερίας - Φωτό

Κι όμως υπάρχει στην περιοχή. Δίπλα μας.

Του Μπάμπη Δαμουλιάνου - Ευαγγελάτου από τη σελίδα της Δράσης για τα Βριλήσσια μιας άλλης αλλά και της σημερινής εποχής

Του Γιώργου Παναγόπουλου. Πολλά πράγματα, σχεδόν όλα, έχουν αλλάξει στα Βριλήσσια, με το πέρασμα του "πανδαμάτωρος χρόνου", αλλά η ΛΑΜΠΡΗ παραμένει ακλόνητη στην ουσία της. Η παράδοση είναι τόσο ισχυρή που δεν μπορεί να ξεπεραστεί έως και σήμερα. Αυτό αποδεικνύει ότι είναι συνυφασμένη με τις επιθυμίες των συντριπιτικά περισσότερων, αν όχι όλων των Ελλήνων. Θυμάμαι στα Βριλήσσια του μακρινού παρελθόντος, δηλαδή πριν 45 χρόνια, τις εκκλησίες μας της Ανάληψης, της Μεταμόρφωσης στα Άνω Βριλήσσια και του Αγίου Αντωνίου.

Του Θεόδωρου Ε. Παντούλα (από τη σελίδα της Δράσης). -«Nα τα πούμε»; -«Nα τα πείτε», μας αποκρίνονταν. Kι εμείς τα λέγαμε συνεχίζοντας, εν αγνοία μας, μια παλιά, προχριστιανική παράδοση. «Xριστός γεννάται». Nέο κρασί σε παλιούς ασκούς. Mπορεί τα κάλαντα να πήραν την ονομασία τους από τις ρωμαϊκές καλένδες αλλά την καταγωγή τους την έλκουν από την ομηρική εποχή κι άσε τους όψιμους θιασώτες της ασυνέχειας να σκανδαλίζονται με την μορφολογική συνέχεια και το ήθος της ημετέρας εμπειρίας. «Nα τα πούμε»;...

Του Δημήτρη Μπάκα. 1954! Σε ένα χωριουδάκι,   στους πρόποδες του Παρνασσού, λιγοστοί κάτοικοι, αλλά αρκετά παιδιά. Τότε οι οικογένειες γεννούσαν περισσότερα, γιατί έβλεπαν πόσο δύσκολη είναι η ζωή και τα παιδιά ήταν πλούτος   και σιγουριά για την οικογένεια. Το πώς θα τραφούν, μάλλον, τούς απασχολούσε λιγότερο. Από ενωρίς θα έμπαιναν στο νόημα της ζωής.Ελάχιστα ήταν τα νοικοκυριά, που είχαν αρκετά ποτιστικά χωράφια με   βαμβάκικαι ζούσαν πιο άνετα. Οι περισσότεροι μεροδούλι   και μεροφάι, που έλεγαν.

Πολλές φορές, οι περισσότεροι από εμάς, επηρεασμένοι από την νοσταλγία αλλοτινών εποχών στα Βριλήσσια, δημοσιεύουμε "όμορφες αναμνήσεις" μας.

Τώρα που έχουν φύγει οι περισσότεροι συνδημότες μας για τις διακοπές του Αυγούσου...  Βρίσκεις να παρκάρεις ΠΑΝΤΟΥ. Μόνο αυτό το μήνα σ'ένα ολόκληρο χρόνο. Δεν νευριάζει κανείς, δεν χειρονομεί, δεν βρίζει. Όλα είναι καλά στους δρόμους της πόλης μας!

Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα έκανα μια βόλτα στην πλατεία Αναλήψεως. Ήταν Σάββατο απόγευμα. Στην εκκλησία υπήρχε γάμος με τον συνήθη αρκετό κόσμο για το μυστήριο και έξω από την εκκλησία στον μισό σχεδόν αύλειο χώρο. Ωστόσο, πολύς κόσμος υπήρχε και στις καφετέριες της πλατείας εκείνη την ώρα. Και βέβαια τα μικρά παιδιά που έπαιζαν ξέγνοιαστα και ανέμελα όπου έβρισκαν ελεύθερο χώρο. Τα ποδήλατα, μικρότερων αλλά και μεγαλύτερων πήγαιναν κι ερχόντουσαν. Είναι γεγονός ότι η πλατεία αποτελεί τον κύριο χώρο συνάθροισης της πόλης μας. Και διαθέτει κάθε λογής κατάστημα που μπορεί να εξυπηρετήσει όλον αυτόν τον κόσμο. Παρέχει κάθε υπηρεσία που έχουν ανάγκη οι δημότες. Κάποτε σκεπτόμουν ότι οι πόλεις χρειάζονται πράσινες πλατείες με χώρους για περπάτημα και αναψυχή. Γι' αυτό και με ενοχλούσε η ύπαρξη τόσων πολλών τραπεζοκαθισμάτων. Η πλατεία Αναλήψεως ωστόσο μας έδειξε ότι οι δημότες θέλουν να κάθονται στις καφετέριες να απολαμβάνουν τον καφέ τους και να αφήνουν ανέμελοι τα...

Η φύση και τα δημιουργήματά της. Πανέμορφα, απλά και ξεχωριστά. Δώρο πολύτιμο σε όλους τους ανθρώπους, πλούσιους και φτωχούς. Όπως επίσης ο ουρανός, η γη και η θάλασσα. Αλλά κι οι εποχές του χρόνου, η κάθε μια με την χάρη της και με τα κεράσματά της! Και βέβαια το κλίμα, με τη βροχή, το χιόνι, το κρύο, την δροσιά και την ζέστη. Και τ' ουρανού τα πετούμενα με τα κελαϊδίσματά τους! Η ζωή εν τέλει είναι μέγιστο δώρο για όλους. Κι όταν συμπληρώνεται από την Αγάπη μεθίσταται σε θείο χάρισμα!

Θα’ ναι καμιά σαρανταριά και βάλε χρόνια πίσω... Τότε που ο βιοπαλαιστής με την “Νόρτον” μάζευε την οικογένειά του, τη γυναίκα και τα δυο του μικρά παιδιά τις ημέρες του Πάσχα για Λαμπρή στο χωριό. Μαζί με τους γέρους γονείς τους συγγενείς και τους παιδικούς φίλους στη γεννέθλια γη. Το ξεκίνημα πρωϊνό. “Τσουβάλιασμα” κανονικό. Τέσσερις άνθρωποι, δυο μικροί και δυο μεγάλοι, αλλά και αποσκευές. Και μετά στο δρόμο. Στον ατέλειωτο δρόμο... Πόσες ώρες χρειάζονταν, πάνω από δέκα θα ήταν, για μια διαδρομή τριών ωρών το πολύ σήμερα. Όλη ημέρα στον δρόμο. Και σε τι εθνικές οδούς τότε. Να σε χτυπάει ο ήλιος και ο αέρας, να παρακαλάς να φτάσεις, αλλά αυτό να μην γίνεται. Αιώνας η διαδρομή. Τέλος πάντων, όταν είχες εξουθενωθεί, όταν οι δυνάμεις σου σε είχαν εγκαταλείψει έφτανες κάποτε... Αχ’ αυτή η “Νόρτον”...  Ο ΔΙΑΒΑΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Πάμε σαν άλλοτε ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ Λειτoυργούν ήδη έξι Δημοτικά Σχολεία σ' αυτήν την πανέμορφη πόλη. Που τώρα πια αριθμεί πάνω από 35.000 ψυχές αν δεν κάνω λάθος. Τα έξι αυτά δημοτικά σχολεία έρχονται σίγουρα να καλύψουν τις ολοένα και αυξανόμενες ανάγκες των παιδιών μας. Που μαζί με τα τρία γυμνάσια και τα δύο λύκεια αλλά και τα νηπιαγωγεία μας δίνουν σαφώς την πραγματικότη-τα μιας σύγχρονης και ανθρώπινης πόλης. Ιδίως όταν εμείς εδώ έχουμε μόνο πρωινές βάρδιες, μικρούς σχετικά αριθμούς μαθητών ανά τάξη, καθώς και ολοήμερα σχολεία. Πολλοί συμπολίτες μας που ασχολήθηκαν με τα κοινά έχουν δουλέψει σκληρά για αυτήν την εξέλιξη και τους ανήκουν τα εύσημα. Ωστόσο, αντικρύζοντας αυτήν την σύγχρονη πραγματικότητα δεν είναι δυνατόν να μην ανατρέξουμε στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν. Σε μια αλλοτινή εποχή που τα μικρά Βριλήσσια είχαν ένα και μοναδικό Δημοτικό Σχολειό, κανένα νηπιαγωγείο, κανένα Γυμνάσιο και κανένα Λύκειο. Το μοναδικό Δημοτικό μας Σχολείο εποχής 1970 είναι αυτό...

Πάμε σαν άλλοτε ΤΑ ΒΡΙΛΗΣΣΙΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΑ... Μετά από κάποια χρόνια, τα Βριλήσσια, όπως και όλη η χώρα, έζησαν έναν πραγματικά βαρύ χιονιά εφέτος. Παρόμοιο είχαμε αντιμετωπίσει και πριν 3 – 4 χρόνια. Και που όπως λένε οι παλαιότεροι όμοιο τις ημέρες των αρχών της δεκαετίας του ’60 είχαν δει. Η αλήθεια είναι ότι παρά τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν νιώσαμε και μεγάλη χαρά. Ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά που ήταν ασυνήθιστα. Διότι δυστυχώς, στους καιρούς μας, ακόμα και το χιόνι κάνει αραιά και που πλέον την εμφάνισή του παρά την εφετινή εξαίρεση. Κάποτε, 20 ή και 30 χρόνια πίσω, κάθε χειμώνα σχεδόν ο έστρωνε, το απολαμβάναμε, το περιμέναμε και αυτό δεν μας χάλαγε το χατήρι. Τι κι αν είχαμε λιγότερες ανέσεις, τι κι αν η θέρμανση δεν έφτανε, αφού με τις ξυλόσομπες αγωνίζονταν οι γονείς μας, ταπεινοί άνθρωποι του μόχθου, να ζεστάνουν τα σώματα και πιότερο τις καρδιές μας. Πού είναι σήμερα οι ιστορίες που μας έλεγαν οι γονείς μας, αλλά και οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας για τους χιονιάδες των π...

Τ ου Ευτύχιου Νοτάρη, Γραμματέα της Κοινότητας Βριλησσίων από 1954 - 1989 Τα Βριλήσσια, εδαφικά, αποτελούσαν τμήμα της ευρύτερης περιοχής «Πάτημα» και ανήκαν στη Γεωργική Εταιρεία από την οποία απαλλοτριώθηκαν και παραχωρήθηκαν με κλήρο, πριν από το έτος 1930, για την αποκατάσταση ακτημόνων προσφύγων καλλιεργητών και περιλαμβάνοντο στα διοικητικά όρια του Δήμου Χαλανδρίου του οποίου αποτελούσαν αυτοτελή Συνοικισμό. Η ονομασία τους προέρχεται από το Πεντελικό όρος το οποίο κατά την προελληνική περίοδο ονομαζόταν Βριλησσός (Βριληττός). Ως περιοχή υπό το Πεντελικό όρος πήρε την ονομασία Βριλήσσια από τους πρώτους οικιστές. Βάσει ρυμοτομικού σχεδίου που συντάχθηκε από τους Πολιτικούς Μηχανικούς Κουρλιάνσκη και Ντογλοπούλωφ διαχωρίστηκε σε δύο τομείς Ι και ΙΙ σε κληροτεμάχια των 450 και 1800 τετραγωνικών μέτρων, κάθε κληρούχος έπαιρνε δύο κληροτεμάχια που είχαν τους ίδιους αριθμούς, ένα από κάθε τομέα, το μικρό για κατοικία και το μεγάλο για καλλιέργεια. Από τις παιδικές μου αναμνήσεις θυμ...

«ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΝ ΝΑ ΚΟΙΤΑΧΤΟΥΜΕ» Του Γιώργου Παναγόπουλου Δικηγόρου Ζούμε σε μια εποχή άμβλυνσης των πανανθρώπινων ηθικών αξιών. Αλλά και έκπτωσης των ιδεολογιών και της διανόησης. Η κρατούσα αντίληψη περιθωριοποιεί την πνευματική εργασία, τον κόπο και τα επιτεύγματα της σκέψης, καθιστά δε κυρίαρχο τον υλισμό. Η εποχή μας θεοποίησε το χρήμα και τον υπερκαταναλωτισμό, κυρίως γιατί πάνω σ’ αυτόν, ας μην ξεχνάμε, στηρίζονται οι κραταιές βιομηχανίες ολόκληρης της παγκοσμιοποίησης. Πρέπει αναμφίβολα να δεχτούμε ότι οι στρατηγοί του πλανήτη χτύπησαν καίρια. Σε ιδιαίτερα ευαίσθητες ανθρώπινες χορδές. Εξέλιξη, ανάπτυξη, τεχνολογία, άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Ο καθένας μας κρύβει μέσα του ένα υπερκατα-ναλωτικό ον. Το κατάλαβαν νωρίς, χάραξαν γραμμή και πέτυχαν αξιοθαύμαστα αποτελέσματα. Διότι ο καταναλωτισμός από μόνος του δεν είναι κακός ούτε μπαμπούλας. Όταν όμως μετατρέπεται σε υπερβολικό και ακραίο φαινόμενο, όταν θεοποιείται, όπως συμβαίνει στην εποχή μας, τότε γίνεται επικίνδυ...