Μαθήματα Ζωής και συμβουλές για νέους γονείς.

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΔΗ

Η ζωή δεν είναι δίκαιη ούτε είναι τυλιγμένη με κορδέλες, είναι όμως το ωραιότερο δώρο, ένα θαύμα!, όπως και να΄ναι.
Γονείς   και   Παιδιά
  Οι σχέσεις γονέων και παιδιών ήταν και είναι πάντοτε κρίσιμες και ιδιαίτερα τεταμένες.
  Στην ανατροφή των παιδιών τους οι γονείς πολλές φορές κάνουν λάθη, ή από άγνοια, ή από έλλειψη εμπειρίας.
  Επειδή τα παιδιά δεν έρχονται στη ζωή μαζί με το εγχειρίδιο χρήσης τους, γι΄αυτό οι γονείς πρέπει να εφοδιασθούν με γνώσεις για την ανατροφή τους, να προετοιμασθούν για τα ενδεχόμενα μελλοντικά προβλήματα και να δημιουργήσουν έγκαιρα τις κατάλληλες συνθήκες και προϋποθέσεις για αρμονική συνεργασία, τόσο μεταξύ τους όσο και με τα παιδιά τους.
  Η συμπεριφορά προς τα παιδιά τους, επηρεάζει όχι μόνο τη σχέση που θα έχουν μαζί τους, αλλά και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα τους.
  Όταν βλέπουμε παιδιά κακομαθημένα, αμέσως αναρωτιόμαστε για την ανατροφή που πήραν από τους γονείς τους.
  Φυσικά, κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος, αλλά ο τρόπος ζωής και η συμπεριφορά των γονέων είναι παράδειγμα για τα  παιδιά τους, καθώς οι αξίες και τα ιδανικά εμφυτεύονται (καλά ή εσφαλμένα) στον ψυχικό τους κόσμο.
  Για να γίνουν κάποιοι γονείς υποτίθεται ότι είναι εύκολο στη θεωρία αλλά στην πράξη χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια.
  Παίζει ρόλο η ηλικία, η ιδιοσυγκρασία, ο χαρακτήρας, ο τρόπος που βλέπει καθένας τα πράγματα αλλά και το πώς διαχειρίζεται τις καταστάσεις.
  Συνταγή, που να σε κάνει καλύτερο γονιό δεν υπάρχει, όμως υπάρχουν πολλά βοηθήματα ενημέρωσης των νέων γονέων.
  Όπως: Να ακούνε τα παιδιά τους. Να είναι ευγενικοί και πάντα διαθέσιμοι και στοργικοί για διάλογο μαζί τους. Να γνωρίζουν με διακριτικότητα τους φίλους τους, χωρίς να τα φέρνουν σε δύσκολη θέση, γιατί έτσι καταλαβαίνουν καλύτερα τη συμπεριφορά τους.
  Οι καλοί γονείς δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά. Ρίζες για να νιώθουν ασφάλεια στο σπίτι τους και φτερά για να πετάξουν ελεύθερα.
  Γονείς!!! Αγαπήστε και αποδεχτείτε τα παιδιά σας όπως είναι, χωρίς να κάνετε συγκρίσεις. Υπάρχει χώρος για όλους!
Αφιερώστε περισσότερο χρόνο για τη διαπαιδαγώγησή τους, με κανόνες καλής συμπεριφοράς και μην τα φορτώνεται με τάμπλετ, κινητά, ή ηλεκτρονικά παιχνίδια να  αφαιρούνται ασχολούμενα και  να μην σας ενοχλούν, διότι η αγωγή, η κοινωνικότητα και οι αρχές αποκτώνται σε μικρή ηλικία.
  Υποτίθεται πως κάθε άντρας μπορεί να γίνει πατέρας. Χρειάζεται όμως κάτι παραπάνω για να γίνει «μπαμπάς».
  Το πιο σημαντικό έργο που ένας πατέρας μπορεί να κάνει για τα παιδιά του είναι να αγαπάει τη μαμά τους.
  Είναι καλό και συνηθισμένο να πάει ένας πατέρας το γιο του για ψάρεμα.   
  Είναι όμως καλύτερο και αξιέπαινο να πάει την κόρη του για ψώνια.
  Πολύ πλούσιος είναι εκείνος που τα παιδιά του τρέχουν να χωθούν στην αγκαλιά του, ακόμη κι όταν τα χέρια του είναι άδεια.
  Το πιο πολύτιμο κόσμημα που έχει ένας γονιός στο λαιμό του, είναι τα χέρια των παιδιών του.
  Όταν έρθει η εποχή που ένας άντρας αντιλαμβάνεται πως μάλλον ο πατέρας του είχε δίκιο για χιλιάδες πράγματα, συνήθως έχει και ο ίδιος γιο.

Πώς σκέφτεται ένα παιδί για τον πατέρα του σε κάθε ηλικία:
  4  ετών: Ο μπαμπάς μου μπορεί να κάνει τα πάντα!
  7 ετών:  Ο μπαμπάς ξέρει τόοοσα πολλά!
  9 ετών:  Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τελικά και τόσα πολλά.
12 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τίποτα.
15 ετών: Ο πατέρας μου; Άσε καλύτερα!
21 ετών: Πάλι αυτός μπροστά μου!
25 ετών: Κάτι μπορεί να ξέρει για το θέμα ο πατέρας μου αλλά όχι και πολλά   
               πράγματα.
30 ετών: Θα πρέπει να μάθω τι ξέρει ο πατέρας μου για το θέμα.
35 ετών: Πριν αποφασίσουμε ας ζητήσουμε και τη γνώμη του μπαμπά.
50 ετών: Τι άραγε να πίστευε ο πατέρας γι΄ αυτό;
60 ετών: Τελικά ο πατέρας μου είχε τεράστια εμπειρία!
65+ετών: Α, ρε πατέρα! Μακάρι να ζούσες και να μιλούσαμε τώρα οι δυο μας!
"ΜΠΑΜΠΑ Σ΄ ΑΓΑΠΩ"
  Κάποτε ένας άνδρας έπλενε το νέο του αυτοκίνητό.
  Ο μόλις 4 ετών γιος του, πήρε μια πέτρα και το γρατσούνισε.
  Ο άνδρας θύμωσε πολύ και με ένα γαλλικό κλειδί χτύπησε πολλές φορές το χέρι του παιδιού.
  Στο νοσοκομείο, το παιδί έχασε όλα τα δάχτυλά.
  Όταν το παιδί είδε τον πατέρα του, με βουρκωμένα μάτια, τον ρώτησε: "Μπαμπά... πότε τα δάχτυλά μου θα μεγαλώσουν πάλι;"
  O άνδρας βουβός, πήγε πίσω στο αυτοκίνητό του, το κλώτσησε πολλές φορές και παρατηρώντας καλύτερα τις γρατζουνιές, παρατήρησε ότι το παιδί είχε γράψει με την πέτρα "ΜΠΑΜΠΑ Σ΄ ΑΓΑΠΩ".  Την επόμενη ημέρα ο άνδρας αυτοκτόνησε...
Το μάτι της μητέρας!!!
  Η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι…
  Ο γυιος ντρεπόταν γι’ αυτήν κι ώρες ώρες την μισούσε!
  Από μικρός είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του. Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο δημοτικό, πέρασε η μητέρα του στο διάλειμμα να τον δει. Ένοιωσε πολύ στενοχωρημένος και  αναρωτιόταν…
  «Πως μπόρεσε να του το κάνει αυτό»;…
  Την αγνόησε, της έριξε μόνο ένα μισητό βλέμμα κι έφυγε.
  Την επόμενη μέρα ένας συμμαθητής του είπε:
«Εεεε, η μητέρα σου έχει μόνο ένα μάτι!.. Τον πείραξε πολύ, ήθελε να εξαφανιστεί και να πεθάνει.
Όταν γύρισε σπίτι, της είπε: «αν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου τότε καλύτερα να πεθάνεις!».
Αυτή δεν του απάντησε…
  «Δεν μ’ ένοιαζε τι είπα ή τι αισθάνθηκε, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος», έλεγε αργότερα σ’ ένα φίλο του. «Ήθελα να φύγω από εκείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της.
  Έτσι διάβασα πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά για σπουδές… και τα κατάφερα, μα ήλθε κι έπιασε κι αυτή δουλειά στη λέσχη για να με βοηθάει… Δεν μπορούσε να πάει κάπου αλλού;…».
  Δούλευε μαγείρισσα στην φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές για να βγάζει τα έξοδά τους…
Δεν ήθελε να του μιλάει για να μην γίνει γνωστό ότι είναι παιδί μιας μητέρας με… ένα μάτι.
  Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα…
  Αργότερα παντρεύτηκε. Αγόρασε ένα δικό του σπίτι. Έκανε δικά του παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, την γυναίκα του και τη δουλειά του!
  Μια μέρα μετά από χρόνια απουσίας, όπως ο ίδιος της ζήτησε η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί.
  Δεν είχε δει ποτέ από κοντά τα εγγόνια της. Μόλις εμφανίστηκε στην πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε, θύμωσε επειδή είχε πάει χωρίς να του το ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει.
  Τότε της φώναξε: «πως τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά στο σπίτι μου και τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγες έξω! Φύγε!».
  Η μητέρα του απάντησε γαλήνια: «Αα, πόσο λυπάμαι, κύριε! Μάλλον μου έδωσαν λάθος διεύθυνση» κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα παιδιά πως είναι η γιαγιά τους…
  Πέρασαν χρόνια και μια μέρα βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού του μια επιστολή για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το δημοτικό σχολείο, που θα γινόταν στην πόλη πού γεννήθηκε… Είπε ψέματα στη γυναίκα του ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο από περιέργεια… Οι γείτονες, του είπαν ότι η μητέρα του είχε πεθάνει πρόσφατα. Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ. Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι’ αυτόν:
  «Αγαπημένε μου γιέ, σέ σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα στο σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου. Έμαθα ότι έρχεσαι για την σχολική συγκέντρωση κι ένοιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω. Έγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις. Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα όσο ήσουν μικρός. Βλέπεις… όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν θα μπορούσα να σε βλέπω να μεγαλώνεις με ένα μάτι. Έτσι σου έδωσα το δικό μου. Ήμουν τόσο υπερήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι…
Έχεις πάντα όλη την αγάπη μου».   
Η μητέρα σου.
Κανένας  δεν αξίζει τα δάκρυά σου Μάνα μου.
Εάν όμως υπάρχει κάποιος, αυτός  ποτέ δεν θα σε κάνει να δακρύσεις.
Μπορεί για όλο τον κόσμο να είσαι ένα άτομο.
Για μένα όμως, είσαι ολόκληρος ο κόσμος.
"Στείλε, ουρανέ μου, ένα πουλί, να πάει στη μάνα  υπομονή.
Μάνα! μην κουραστείς να μ΄αγαπάς, κι αν κουραστείς μη φύγεις".
Ο θυμός και η αγάπη δεν έχουν όρια.
Στην ενστικτώδη φυσική έκφραση του θυμού, αποτέλεσμα επιθετικής αντίδρασης ως φυσική απάντηση σε κάποια απειλή, πολλοί άνθρωποι επιτίθενται στους πάντες, ακόμη και στα παιδιά τους με λέξεις όπως: "Ποτέ", "πάντα", "Πάντα ξεχνάς πράγματα",   " Δεν είσαι ποτέ καλό παιδί".
Δημιουργώντας τους έτσι ψυχικά τραύματα.
  Προς αποφυγή αυτών, παρόλο ότι μία συγκεκριμένη ποσότητα θυμού είναι αναγκαία για την επιβίωσή τους, κρατώντας την ψυχραιμία τους, πρέπει να  ελέγχουν  και να διαχειρίζονται το θυμό τους. Είναι προτιμότερο να πετάξεις μια λέξη παρά μια πέτρα.
 Επίσης στη σημερινή εποχή Κρίσης Αξιών, που όλοι τρέχουν να προλάβουν κάτι, έξυπνο και συνετό είναι να μην παρασύρονται αλλά να δίνουν χώρο στην καθημερινότητα. 
 Επιλέγοντας τα τελευταία θα έχετε μια όμορφη και καλή ζωή...   
 Τα πράγματα υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται, ενώ οι άνθρωποι είναι για να αγαπιούνται.
Πηγές: Προσωπικές Σκέψεις, Βιώματα, παραλήψεις - Dinfo.
ΜΕ  ΣΤΟΡΓΗ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΔΗΣ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ