ΑΧ ΑΥΤΗ Η "ΝΟΡΤΟΝ"

Θα’ ναι καμιά σαρανταριά και βάλε χρόνια πίσω...

Τότε που ο βιοπαλαιστής με την “Νόρτον” μάζευε την οικογένειά του, τη γυναίκα και τα δυο του μικρά παιδιά τις ημέρες του Πάσχα για Λαμπρή στο χωριό.

Μαζί με τους γέρους γονείς τους συγγενείς και τους παιδικούς φίλους στη γεννέθλια γη.

Το ξεκίνημα πρωϊνό. “Τσουβάλιασμα” κανονικό. Τέσσερις άνθρωποι, δυο μικροί και δυο μεγάλοι, αλλά και αποσκευές.

Και μετά στο δρόμο. Στον ατέλειωτο δρόμο...

Πόσες ώρες χρειάζονταν, πάνω από δέκα θα ήταν, για μια διαδρομή τριών ωρών το πολύ σήμερα.

Όλη ημέρα στον δρόμο. Και σε τι εθνικές οδούς τότε.

Να σε χτυπάει ο ήλιος και ο αέρας, να παρακαλάς να φτάσεις, αλλά αυτό να μην γίνεται. Αιώνας η διαδρομή.

Τέλος πάντων, όταν είχες εξουθενωθεί, όταν οι δυνάμεις σου σε είχαν εγκαταλείψει έφτανες κάποτε...

Αχ’ αυτή η “Νόρτον”... 

Ο ΔΙΑΒΑΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ