Η μνήμη δεν είναι πολιτικό αφήγημα

Της Βούλας Λάμπρου - Αρσένη

Χθες στο Δημοτικό Συμβούλιο πήραμε μια ομόφωνη απόφαση που αφορά ανθρώπους που περίμεναν χρόνια για τη δικαίωσή τους.

Και ναι, συγκινήθηκα.

Γιατί όταν άνθρωποι που εργάζονται για χρόνια σε έναν Δήμο, καλύπτοντας πραγματικές και πάγιες ανάγκες, δικαιώνονται, δεν έχω κανέναν λόγο να κρύψω τη συγκίνησή Ειδικά όταν τους γνωρίζω 16χρονια. 

Έχω όμως λόγο να θυμάμαι.

Γιατί κάποιοι χθες θέλησαν να παρουσιάσουν τη σημερινή εξέλιξη σαν να ήταν όλα αυτονόητα και σαν η σημερινή διοίκηση να ήταν εξαρχής απέναντι στους εργαζομένους με τον ίδιο τρόπο που είναι σήμερα.

Δεν ήταν έτσι.

Υπήρχε πρωτόδικη δικαστική απόφαση υπέρ των εργαζομένων.

Υπήρχε όμως και η λεγόμενη "διάταξη Βορίδη" η οποία προέβλεπε υποχρεωτική άσκηση ένδικων μέσων στις συγκεκριμένες κατηγορίες δικών.

Και εμείς τότε επιμέναμε ότι οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αντίδικοι του Δήμου.

Σήμερα το νομοθετικό πλαίσιο έχει αλλάξει και τα δεδομένα της υπόθεσης έχουν εξελιχθεί.

Αυτό είναι θετικό.

Αλλά δεν επιτρέπει σε κανέναν να ξαναγράψει την ιστορία.

Και κυρίως δεν επιτρέπει να παρουσιάζεται σήμερα ως μεγάλη πολιτική επιλογή κάτι που προέκυψε και μέσα από μια διαφορετική νομική και δικαστική εξέλιξη.

Όσο για την αναφορά ότι "ως πρόεδρος του Νομικού Προσώπου μπορούσα να τους μονιμοποιήσω", θα είμαι απολύτως ξεκάθαρη:

Δεν θα δεχθώ να μου αποδίδονται αρμοδιότητες που δεν είχα.

Ως δήμαρχος έπρεπε να γνωρίζει ότι τα δημοτικά Νομικά Πρόσωπα διοικούνταν από τα συλλογικά τους όργανα και η υπηρεσιακή και εργασιακή κατάσταση του προσωπικού τους δεν ήταν μια προσωπική απόφαση του εκάστοτε προέδρου.

Και επειδή η μνήμη μου δεν είναι επιλεκτική, θυμάμαι πολύ καλά και κάτι ακόμη.

Θυμάμαι τους εργαζόμενους των παιδικών σταθμών που ήρθαν τότε στο γραφείο μου.

Θυμάμαι την αγωνία τους.

Θυμάμαι ότι μαζί δρομολογήσαμε τον δικαστικό τους αγώνα. Τόσο ο τότε δήμαρχος Μανιατογιαννης , όσο κ εγώ τότε, όπως και άλλοι συνάδελφοί, πήγαμε καταθέσαμε στο δικαστήριο υπέρ τους.

Δεν το αναφέρω για να ζητήσω εύσημα.

Το αναφέρω γιατί δεν επιτρέπω σε κανέναν να μετατρέψει τη δική μου τότε στάση υπέρ των εργαζομένων σε δήθεν αδιαφορία ή αδράνεια.

Και κάτι τελευταίο.

Χθες ειπώθηκε ειρωνικά ότι "κόντεψα να κλάψω" επειδή συγκινήθηκα.

Ναι.

Συγκινήθηκα. Και δεν ντρέπομαι καθόλου γι’ αυτό.

Γιατί προτιμώ να συγκινούμαι όταν δικαιώνονται άνθρωποι που αγωνίζονται, παρά να πανηγυρίζω εκ των υστέρων για μια δικαίωση στην οποία δεν στάθηκα εξαρχής με την ίδια καθαρότητα.

Η χθεσινή απόφαση ανήκει στους εργαζόμενους.

Η δικαίωσή τους ανήκει στον αγώνα τους.

Και η ιστορία, όσο κι αν κάποιοι θα ήθελαν, δεν ξαναγράφεται ούτε μέσα από λόγια εκ του ασφαλούς,ούτε από φωτογραφίες επικοινωνιακού χαρακτήρα. 

Β.Αρσενη-Λαμπρου 

Επικεφαλής ανεξάρτητου συνδυασμού 

Βριλήσσια Πορεία Ευθύνης